„Wiśniowy sad” na 70-lecie Teatru Wybrzeże

tw-portret-anny-augustynowicz

Anna Augustynowicz

GDAŃSK. Podwójny jubileusz: 70 lat w Trójmieście i 50 lat na Targu Węglowym. Wiśniowy sad” w Teatrze Wybrzeże. Pięć minut przed premierą.

Premiera „Wiśniowego sadu” Antoniego Czechowa, w reżyserii Anny Augustynowicz, odbędzie się w piątek, 16 grudnia 2016 roku, na Dużej Scenie Teatru Wybrzeże. To kulminacyjny punkt – trwających cały artystyczny sezon – obchodów podwójnego jubileuszu placówki: 70 rocznicy jej działalności w Trójmieście i 50 – lecia pracy w gmachu na Targu Węglowym.

Piątkowe przedstawienie poprzedzi wielka gala z udziałem znakomitych gości.

Zdjęcia z próby: Fot. Dominik Werner-Teatr Wybrzeże

W zapowiedzi czytamy: Ostatni dramat Czechowa, o życiowych rozbitkach, wysadzanym z siodła prowincjonalnym ziemiaństwie. Lubow Raniewska (Dorota Kolak) – dziedziczka rodzinnego majątku na rosyjskiej prowincji – przyjeżdża z Paryża, by razem z bratem Leonidem Gajewem sprzedać zadłużony dom wraz z przylegającym do niej, tytułowym wiśniowym sadem i zamknąć symbolicznie przeszłość. Gorzki dramat Czechowa ukazuje rozpad dawnej własności ziemskiej, ale przede wszystkim postępujący rozkład związków między ludźmi. U nas z Czechowem po raz pierwszy zmierzy się jedna z najwybitniejszych polskich reżyserek, Anna Augustynowicz.

Krzysztof Gordon: „Zasiedziałem się, zadomowiłem…”

– Sam byłem zaskoczony, jak nam uświadomili, że siedemdziesiąt lat teatr działa, że na Targu Węglowym jesteśmy pięćdziesiąt lat – powiedział wzruszony Krzysztof Gordon, który wciela się w rolę Frisa, wiernego sługi. – Ja czterdzieści siedem lat jestem w tym teatrze, prawie całe życie, bardzo miło ten czas wspominam, powiedzieć można, że się zasiedziałem, zadomowiłem, mam same ciepłe, miłe myśli związane ze sceną, zespołem, teatrem.

– W „Wiśniowym sadzie” wystąpiłem gościnnie, jako Gajew, w Zielonej Górze, trzydzieści lat temu, główną, kobiecą rolę, grała, gościnnie, Barbara Wrzesińska – kontynuuje aktor. – Dziwnie czuję się jako Firs, to postać jakby znajdująca się przed zamknięciem trumny. Gram człowieka, który przeżył wszystkie epoki, jest poza rzeczywistością, staje się jej komentatorem.

– Bardzo podoba mi się współczesne czytanie tekstu przez Annę Augustynowicz. – mówi Gordon. – I okazuje się, chociaż może to się wydać zadziwiające, że sztuka bardzo jest aktualna teraz. Odkrywają się w tekście – w trakcie naszej pracy – zupełnie nowe rzeczy, nowe przestrzenie, o których dawniej nie mieliśmy pojęcia, nie odbieraliśmy tego.

Dorota Kolak: „Inny teatr, emocje się przenoszą”

– Żyłam, a to życie minęło jak jedno pstryknięcie, jakby była to tylko chwila, niewyobrażalne, że tyle lat za nami – powiedziała nie mniej wzruszona Dorota Kolak. – Do Teatru Wybrzeże przyszłam będąc młodą aktorką, jedną z moich pierwszych ról była Duniasza w „Wiśniowym sadzie”, Raniewską grała Halina Winiarska. Teraz Raniewską gram ja. Premiera powstaje w kompletnie innej teatralnej epoce, inaczej ustawione są role, nie ma, jak ówcześnie, teatru iluzyjnego, z czwartą ścianą. Ale – myślę – emocje się przenoszą.

– Aktualność sztuki jest bolesna – kontynuuje aktorka. – Przedstawienie, bez żadnych dopisków, skreśleń, podpórek, brzmi niewiarygodnie współcześnie. – Gramy c z y s t o g e n i a l n y t e k s t, który zawsze mówił będzie o odejściu jakiejś epoki, o przemijaniu.

Anna Augustynowicz: „Barwa powstanie w wyobraźni widza”

– Pyta pani o klucz do realizacji przedstawienia, nazwała bym to językiem, z którym nie przyjechałam, powstał on na skutek wspólnego czytania tekstu Czechowa, w przekładzie Jerzego Jarockiego, który czuły na rytm, sens, słowo, które aktorzy otrzymują. – powiedziała Anna Augustynowicz. – W tworzywie tym fantastycznie się pracuje, można rozczytać energię i ekspresję postaci. Sensy wszystkie zapisane są bardzo skondensowane w tym rytmie.

– Pracowałam wcześniej z aktorami z zespołu – z Dorotą Kolak, z Krzysztofem Gordonem, z Grzegorzem Gzylem, Piotrem Chysem, z Kubą Miodkiem spotkałam się w czasie jego egzaminu dyplomowego, część młodzieży poznałam teraz i szybko staliśmy się dobrymi znajomymi – kontynuuje reżyser. – Przestrzeń, którą próbujemy stworzyć na scenie, sprowadzamy do ideogramu, jest trochę taka, jak szkic ołówkiem. Zakładamy, że barwa powstanie w wyobraźni widza, ponieważ teatr staje się pomiędzy sceną i widownią. Często wystarczy zasugerować, nie trzeba opowiadać wszystkiego, a widz jest w stanie ten świat w sobie stworzyć, każdy bardzo indywidualnie.

Świat wyskoczył z zasad, których do tej pory się można było potrzymać

– To jest tekst uniwersalny i on jest bardzo mocny dzisiaj – dodała Anna Augustynowicz. – Występuje pewna równoległość czasu – pomiędzy momentem, kiedy ten tekst postał w 1904 roku, rewolucja była za progiem, występował ogromny niepokój w ludziach, był czas oczekiwania, a dniem dzisiejszym Przestrzeń, która się staje między ludźmi na scenie, nazwaliśmy „przestrzenią poczekalni”, oczekiwania na coś, co się wydarzy.

– I to jest wszystko podszyte pierwotnym lękiem, nie do końca określonym przed czym jest lęk – wyjaśnia reżyser. – Lęk ogarnia ludzi trwających w oczekiwaniu. Dzieje się tak, ponieważ świat wyskoczył z zasad, których do tej pory się można było potrzymać. Ludzie stracili wszystkie swoje punkty odniesienia, to, co dotychczas było pewne i oczekują na coś, co się może zdarzyć.

Katarzyna Korczak

Anton Czechow
WIŚNIOWY SAD

  • Przekład: Jerzy Jarocki
  • Reżyseria: Anna Augustynowicz
  • Scenografia: Marek Braun
  • Kostiumy: Wanda Kowalska
  • Muzyka: Jacek Wierzchowski
  • Reżyseria światła: Krzysztof Sendke
  • Asystent reżysera: Kamil Balcerczyk
  • Inspicjent: Jerzy Kosiła
  • Sufler: Agnieszka Szczepaniak


W spektaklu występują: Dorota Kolak (Lubow Raniewska), Katarzyna Z. Michalska (Ania), Marta Herman (Waria), Michał Kowalski (Leonid Gajew), Marcin Miodek (Jermołaj Łopachin), Piotr Chys (Piotr Trofimow), Grzegorz Gzyl (Boris Simieonow-Piszczyk), Sylwia Góra-Weber (Szarlotta Iwanowna), Maciej Konopiński (Siemion Jepichodow), Agata Bykowska (Duniasza), Krzysztof Gordon (Firs), Piotr Witkowski (Jasza), Jakub Nosiadek (Przechodzień).  

Premiera: 16 grudnia 2016 roku na Dużej Scenie

Kolejne spektakle: 17, 18, 20, 21, 26, 27, 28 grudnia oraz 19, 20, 21 i 22 stycznia na Dużej Scenie

plakat-jubileuszu plakat-do-spektaklu

Anna Augustynowicz (ur. 1959) – wybitna reżyserka teatralna.  Absolwentka teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Od 1992 dyrektor artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie. Reżyserowała na wielu renomowanych polskich scenach m.in. w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Teatrze Powszechnym w Warszawie, TR Warszawa, Wrocławskim Teatrze Współczesnym, Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. Zrealizowała cztery spektakle dla Teatru Telewizji. Swój repertuar opiera przede wszystkim na współczesnej dramaturgii polskiej i zachodniej, chętnie sięga po teksty nowatorskie, burzące stereotypy zarówno w sferze myśli, jak i języka, przygotowując ich prapremiery. Spektakle Anny Augustynowicz, choć nierzadko budzą kontrowersje, spotykają się z dużym uznaniem krytyków i publiczności, co potwierdzają liczne nagrody przyznawane na ogólnopolskich przeglądach i festiwalach teatralnych. Reżyserka jest laureatką Paszportu Polityki (1998) za „przedstawienia odważne, mądre, dotykające bolesnych miejsc naszej epoki oraz za kształt artystyczny szczecińskiego Teatru Współczesnego”. W 2014 otrzymała nagrodę im. Zygmunta Hübnera Człowiek Teatru – prestiżowe wyróżnienie dla wybitnych twórców teatralnych, którzy tworzą teatr artystyczny w duchu myśli obywatelskiej, przyczyniając się do jego rozwoju.

Marek Braun (ur.1962) – scenograf, absolwent Wydziału Architektury Wnętrz i Scenografii krakowskiej ASP. Z  gdańskim Teatrem Wybrzeże związany od lat pracą z reżyserami: Krzysztofem Babickim, Piotrem Kruszczyńskim, Barbarą Sass-Zdort, Anną Augustynowicz. W ciągu kilkudziesięciu lat współpracy stworzył kilkanaście scenografii na scenach Gdańska i Sopotu. Pierwszą realizacją przy Targu Węglowym były BIESY Fiodora Dostojewskiego w reżyserii Krzysztofa Babickiego (1992), ostatnio współpracował z Anną Augustynowicz projektując przestrzeń sceniczną do dramatu Doris Lessing NA POCZĄTKU BYŁ DOM (2011) na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże.

Wanda Kowalska (ur. 1969) – kostiumograf teatralny i filmowy, absolwentka łódzkiej ASP w   Katedrze Projektowania Ubioru. Od parunastu lat współpracuje z Anną Augustynowicz , przygotowując kostiumy m.in. do WYZWOLENIA, WESELA, AKROPOLIS i SĘDZIÓW  Stanisława Wyspiańskiego, MIŁOŚCI NA KRYMIE i PIESZO Sławomira Mrożka, BAALA  Bertolta Brechta, NORY Henrika Ibsena, SAMOBÓJCY Nikołaja Erdmana, MIARKI ZA MIARKĘ i BURZY Williama Shakespeare’a,  EDWARDA II Christophera Marlowe’a oraz ŚLUBU Witolda Gombrowicza. Jest także autorką kostiumów filmowych m.in. do BITWY WARSZAWSKIEJ 1920 Jerzego Hoffmana, ŻYWIE BIEŁARUŚ Krzysztofa Łukaszewicza, DZIEŃ DOBRY, KOCHAM CIĘ Ryszarda Zatorskiego oraz do WOŁYNIA Wojciecha Smarzowskiego.

Jacek Wierzchowski (ur. 1969) – kompozytor, perkusista i pedagog. Skomponował muzykę do około 70 przedstawień teatralnych, tanecznych, widowisk i teatru telewizji. Dla teatru komponuje od roku 1990, tworząc muzykę do spektakli Bogusława Kierca, Ewy Wycichowskiej czy Zbigniewa Niecikowskiego. Z Anną Augustynowicz współpracuje od 1992 (POŻARCIE KRÓLEWNY BLUETKI). Na stałe wszedł do grona współpracujących z nią realizatorów, komponując muzykę do MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ (2000). Został trzykrotnie nagrodzony za muzykę do jej  realizacji sztuk Stanisława Wyspiańskiego: WESELE na Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Utworów Stanisława Wyspiańskiego, SĘDZIOWIE na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych oraz AKROPOLIS w konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej KLASYKA ŻYWA.

Krzysztof Sendke (ur. 1948) – reżyser światła, od 1979 roku związany z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi. Współpracował także z teatrami: Współczesnym i Polskim w Szczecinie, OCH-Teatrem i Powszechnym w Warszawie, im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, Wybrzeże w Gdańsku, Bagatela w Krakowie. Do jego ważniejszych realizacji należą m.in. CZEKAJĄC NA GODOTA  i DZIADY (reż. Maciej Prus), MECHANICZNA POMARAŃCZA (reż. Feliks Falk), DŻUMA (reż. Marek Fiedor), a także spektakle Anny Augustynowicz: ZAGRAJ TO JESZCZE RAZ, SAM, NAPIS, WESELE. Jest laureatem Opolskich Konfrontacji Teatralnych za reżyserię światła w DZIADACH i I Festiwalu Klasyki Europejskiej – za ROMEO I JULIĘ. W 2009 roku otrzymał odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej, a w 2010 roku Brązowy Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis.

Może zainteresuje Cię:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *