W historii nauki oraz sztuki zdarzały się przypadki urodzonych geniuszy, którzy już od dzieciństwa wykazywali określone predyspozycje, by dorastając, osiągnąć mistrzostwo w swej dziedzinie i na zawsze zapisać się w historii ludzkości. Takich osób było jednak niewiele. Znacznie częściej zdarza się, że czyjś talent zostaje zaprzepaszczony, nieodkryty lub odkryty w późnym wieku; a jeszcze częściej, że ewentualne braki zostają uzupełnione ciężką pracą. A jak to jest z malarstwem? Czy władania pędzlem i kolorem można się nauczyć, czy trzeba się z tym urodzić?
Z pewnością sam talent malarski, choćby i wrodzony, większości z nas nie wystarczy. Każdy talent należy przede wszystkim rozwijać, zgodnie z powiedzeniem: ćwiczenie czyni mistrza. Istnieją umiejętności, które w dorosłym wieku może zdobyć nawet całkiem przeciętna osoba, a to wszystko dzięki poświęceniu odpowiedniej ilości czasu na trening. Naukowcy ukuli nawet tzw. zasadę dziesięciu lat: mówi ona, że aby odnosić sukcesy w jakiejś dziedzinie, trzeba włożyć w to przynajmniej dekadę wytężonej pracy. Inny amerykański dziennikarz, który badaniom talentów poświęcił wiele publikacji, napisał z kolei o dziesięciu tysiącach godzin – tyle czasu najwybitniejsi poświęcali na ćwiczenie swojego talentu.
To bardzo dużo, ale z pewnością dla każdego ta liczba będzie inna. Niektórzy przyswajają umiejętności szybciej, inni potrzebują nieco więcej czasu. Poza tym, warto pamiętać, że wspomniane badania dotyczyły uznanych w świecie artystów czy sportowców, a przecież nie każdy takim zostaje. Talent rozpoznawalny tylko w rodzinie lub wśród przyjaciół także jest ważny i cenny, jeśli sprawia nam radość.
W tym momencie należy wspomnieć o kwestii być może jeszcze ważniejszej niż systematyczna praca. Owszem, jeśli chcemy rozwijać się albo osiągać sukcesy, a nie dane było nam urodzić się geniuszem, musimy przygotować się na długie godziny spędzone przy sztaludze, pod okiem bardziej doświadczonych nauczycieli; na przyjmowanie ich wskazówek, podglądanie obrazów mistrzów, szukanie własnego stylu metodą prób i błędów. Wszystko to jednak na niewiele się zda, jeśli nie będzie nami kierowała pasja.
Sam talent można zdobyć nawet przez przypadek, tak jak Tommy McHugh, robotnik budowlany, który po udarze mózgu, jakiego doznał w wieku 51 lat, został cenionym malarzem i poetą. Ale to zainteresowanie daną dziedziną sztuki sprawia, że chcemy być jej częścią. Trudno odpowiedzieć na pytanie, czy dobremu malarzowi potrzebny jest rzeczywisty talent, czy wystarczą pewnie wyćwiczone umiejętności, podparte wyobraźnią, ciekawością świata, widzeniem go w określony sposób.
Jedno jest pewne: bez pasji, zaangażowania, pewnej dozy kreatywności i wrażliwości na piękno, chyba nie sposób stworzyć dobrego obrazu. Sucha wiedza nie wystarczy, niezbędny jest nie tyle wrodzony geniusz, co pewien zbiór cech charakteru, wśród których szczególną rolę odgrywają te wymienione powyżej. Nie ulega wątpliwości, że bez względu na skalę naszego talentu, warto go rozwijać. Nic nie tracimy, a możemy wiele zyskać.
Dziękujemy portalowi Kulturing.pl za współpracę merytoryczną.
